25 Μαρτίου 2026: Χρόνια Πολλά
Χρόνια μας Πολλά σήμερα που γιορτάζουμε (=θυμούμαστε και τιμούμε!)
την Επ-Ανάσταση, την Απελευθέρωση από την δουλεία των Οθωμανών και την δημιουργία του “νεότερου” Ελληνικού κράτους μας
Συμβολική η ημέρα που διαλέξαμε να γιορτάζουμε μαζί με τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου που σηματοδοτεί την απαρχή της τελικής Ανάστασης του γένους των Ανθρώπων και την Απ-Ελευθέρωση από τη δουλεία του Θανάτου με την Ανάσταση του Κυρίου μας…
Πάντα έχουμε όμως στο μυαλό μας ότι ο (αιώνιος) Έλλην-Άνθρωπος ΔΕΝ έχει όρια ούτε “περιορίζεται”: πεδίο δράσης του είναι ο Πλανήτης και ακόμα παραπέρα ο Κόσμος και το Σύμ-Παν!
Κρατάμε λοιπον το λευκό Κρίνο από τις ύστερες απεικονίσεις του Ευαγγελισμού,
σύμβολο της αγνότητας των προθέσεων, δεν ξεχνάμε όμως και την ράβδο που κρατούσε ο Αρχάγγελος Γαβριήλ σε παλαιότερες βυζαντινές απεικονίσεις για τον Ευαγγελισμό που συμβολίζει την εξουσία αλλά και το χαρμόσυνο Άγγελμα και με το Όνειρο και το Όραμα του Αλέξανδρου αρμενίζουμε στο πέλαγος της Ιστορίας για να βρούμε το “τέλος του Κόσμου” όπως έλεγαν τότε το τελικό Όριο κι ακόμη παραπέρα….
ΥΜΝΟΣ ΣΤΗΝ ΑΓΑΠΗ
Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον. [13.2] καὶ ἐὰν ἔχω προφητείαν καὶ εἰδῶ τὰ μυστήρια πάντα καὶ πᾶσαν τὴν γνῶσιν, καὶ ἐὰν ἔχω πᾶσαν τὴν πίστιν, ὥστε ὄρη μεθιστάνειν, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, οὐδέν εἰμι. [13.3] καὶ ἐὰν ψωμίσω πάντα τὰ ὑπάρχοντά μου, καὶ ἐὰν παραδῶ τὸ σῶμά μου ἵνα καυθήσωμαι, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, οὐδὲν ὠφελοῦμαι.
[13.4] ἡ ἀγάπη μακροθυμεῖ, χρηστεύεται· ἡ ἀγάπη οὐ ζηλοῖ· ἡ ἀγάπη οὐ περπερεύεται, οὐ φυσιοῦται, [13.5] οὐκ ἀσχημονεῖ, οὐ ζητεῖ τὰ ἑαυτῆς, οὐ παροξύνεται, οὐ λογίζεται τὸ κακόν, [13.6] οὐ χαίρει ἐπὶ τῇ ἀδικίᾳ, συγχαίρει δὲ τῇ ἀληθείᾳ· [13.7] πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει.
[13.8] ἡ ἀγάπη οὐδέποτε ἐκπίπτει· εἴτε δὲ προφητεῖαι, καταργηθήσονται· εἴτε γλῶσσαι, παύσονται· εἴτε γνῶσις, καταργηθήσεται. [13.9] ἐκ μέρους δὲ γινώσκομεν, καὶ ἐκ μέρους προφητεύομεν· [13.10] ὅταν δὲ ἔλθῃ τὸ τέλειον, τότε τὸ ἐκ μέρους καταργηθήσεται. [13.11] ὅτε ἤμην νήπιος, ὡς νήπιος ἐλάλουν, ὡς νήπιος ἐφρόνουν, ὡς νήπιος ἐλογιζόμην· ὅτε δὲ γέγονα ἀνήρ, κατήργηκα τὰ τοῦ νηπίου. [13.12] βλέπομεν γὰρ ἄρτι δι’ ἐσόπτρου ἐν αἰνίγματι, τότε δὲ πρόσωπον πρὸς πρόσωπον· ἄρτι γινώσκω ἐκ μέρους, τότε δὲ ἐπιγνώσομαι καθὼς καὶ ἐπεγνώσθην.
[13.13] νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα· μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη.
Χριστός γεννάται δοξάσατε
Σε αυτή την καμπή της Ιστορίας, ακούγοντας στην Εκκλησία τον περίφημο Ιαμβικό κανόνα,
ποίημα του μεγίστου ανδρός της Ορθοδοξίας μας του Οσίου Ιωάννου του Δαμασκηνού
στο μυαλό μας έρχεται η γεννέτηρά του η ιστορική Δαμασκός που σήμερα δοκιμάζεται σκληρά!…
Παραθέτοντας τα λόγια του Φώτη Κόντογλου για τον Ιαμβικό κανόνα (που θα βρείτε ΕΔΩ) εύχομαι
ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!
«… Διάβαζα τ᾿ ἀρχαῖα τροπάρια, καὶ βρισκόμουνα σὲ μιὰ κατάσταση ποὺ δὲν μπορῶ νὰ τὴ μεταδώσω στὸν ἄλλον. Πρὸ πάντων ὁ ἰαμβικὸς Κανόνας «Ἔσωσε λαόν», μὲ κεῖνες τὶς παράξενες καὶ μυστηριώδεις λέξεις, μ᾿ ἔκανε νὰ θαρρῶ πὼς βρίσκουμαι στὶς πρῶτες μέρες τῆς δημιουργίας, ὅπως ἦταν πρωτόγονη ἡ φύση ποὺ μ᾿ ἔζωνε, ὁ θεόρατος βράχος, ποὺ κρεμότανε ἀπάνω ἀπὸ τὴ μικρὴ ἐκκλησιά, ἡ θάλασσα, τ᾿ ἄγρια δέντρα καὶ τὰ χορτάρια, οἱ καθαρὲς πέτρες, τὰ ρημονήσια ποὺ φαινότανε πέρα στὸ πέλαγο, ὁ παγωμένος βοριὰς ποὺ φυσοῦσε κ᾿ ἔκανε νὰ φαίνουνται ὅλα κατακάθαρα, τ᾿ ἀρνιὰ ποὺ βελάζανε, οἱ τσομπάνηδες ντυμένοι μὲ προβιές, τ᾿ ἄστρα ποὺ λάμπανε σὰν παγωμένες δροσοσταλίδες τὴ νύχτα! Ὅλα τά ῾βλεπα μέσ᾿ ἀπὸ τοὺς χριστουγεννιάτικους ὕμνους, μέσ᾿ ἀπὸ τὰ ἰαμβικὰ ἐκεῖνα ἀποκαλυπτικὰ λόγια, σὰν καὶ τοῦτα»…
Φώτης Κόντογλου.
